ഒരാള് പറയുന്നത്, എഴുതുന്നത്, ഏതെങ്കിലും സങ്കേതത്തിലൂടെ ആവിഷ്കരിക്കുന്നത് ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിനേ മനസ്സിലാകുന്നുള്ളൂ എന്നതുകൊണ്ട് ആ ന്യൂനപക്ഷം പ്രതിക്കൂട്ടില് നില്ക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന്, അവരുടെ വായനയില്/ ആസ്വാദനത്തില് കാപട്യമുണ്ടെന്ന് ശാഠ്യം പിടിക്കാമോ? ഏത് കലാരൂപമായാലും, അത് മനസ്സിലായില്ലെന്നു പറയുന്നവനെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് ആവിഷ്കരിക്കുന്നവന്റെ കര്ത്തവ്യമാണെന്നും തോന്നുന്നില്ല. എനിക്കു (ഭൂരിപക്ഷത്തിനു) മനസ്സിലാകുന്നതേ ഭൂമിയിലുണ്ടാകാവൂ മറ്റെല്ലാം കപടമാണ് എന്നു പറയുന്നത് തികഞ്ഞ ഫാസിസമാണ്. പലരും മനസ്സിലായില്ല എന്നു പറഞ്ഞ ലതീഷിന്റെ കവിതകള് എനിക്കു പലതും മനസ്സിലാക്കി തന്നിട്ടുണ്ട്. വാര്ത്താ വായനപോലെ ഒന്നായി കവിതാ വായനയെ കാണാത്തതുകൊണ്ട് എന്താണെനിക്കു മനസ്സിലായതെന്ന്, എന്താണു ഞാന് അനുഭവിച്ചതെന്ന് മറ്റൊരാള്ക്ക് പകര്ന്നു കൊടുക്കാന് കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. ഭൂമിയിലെ ലാവണ്യാനുഭവങ്ങളെ മുഴുവന് മെറ്റീരിയലൈസ് ചെയ്യാന് കഴിയുന്ന ഒരു സങ്കേതമുണ്ടോ? എനിയ്ക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ല!
ഉണ്ടൊരുതുള്ളിച്ചോരയെന്നുടെ ലിംഗാഗ്രത്തില്
കൊണ്ടുപോകിനതു കൊണ്ടുപോകിന്
അച്ഛനമ്മമാര്ക്കതില് നല്കുവിന് ജ്ഞാനസ്നാനം
ഹൈസ്കൂള് പ്രായമുള്ളപ്പോള് വായനശാലയില്നിന്നെടുത്ത അയ്യപ്പപ്പണിക്കരുടെ കവിതകള് എന്ന സമാഹാരത്തിലെ ഒരു കവിതയുടെ ആദ്യവരികള് (ഓര്മ്മയില്നിന്നെഴുതിയത്)എത്ര വായിച്ചിട്ടും പിടിതന്നിരുന്നില്ല ഈ കവിത.
മണിമുഴക്കം! മരണദിനത്തിന്റെ മണിമുഴക്കം മധുരം!
വരുന്നു ഞാന്!
മരണത്തെക്കുറിച്ച് ഇടപ്പള്ളി എഴുതിയതു വായിച്ചകാലത്ത് എന്തിനാണതില് മധുരമെന്നും ആദ്യകാലത്ത് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ഒരിക്കലെങ്കിലും ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന് ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളയാള്ക്കല്ലാതെ മരണദിനത്തിന്റെ മണിമുഴക്കത്തിലെ മധുരം മനസ്സിലായെന്നു വരണമെന്നില്ല.
(മറുമൊഴികളിലെ ചില കമന്റുകളില്നിന്ന് ലതീഷിന്റെ ബ്ലോഗില് മനസ്സിലാകായ്കയെക്കുറിച്ച് ചിലത് കണ്ടിരുന്നു. തുറന്നു നോക്കി വായിക്കാമെന്നു കരുതിയപ്പോള് ബ്ലോഗ് പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു.)
Monday, October 26, 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)
